Cyprofloksacyna — opis leku
Cyprofloksacyna to antybiotyk o szerokim spektrum działania należący do grupy fluorochinolonów. Jej efekt bakteriobójczy polega na hamowaniu replikacji oraz funkcji życiowych drobnoustrojów chorobotwórczych.
Schemat leczenia cyprofloksacyną opiera się na identyfikacji patogenu, ponieważ różne mikroorganizmy wykazują odmienną wrażliwość na antybiotyki. Spośród znanych bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych na cyprofloksacynę wrażliwe są m.in.: gronkowce i paciorkowce, Escherichia coli, Salmonella, Citrobacter, Klebsiella, bakterie z rodzaju Proteus i Hafnia, niektóre Vibrio, Yersinia, Haemophilus influenzae, Pseudomonas aeruginosa, Plesiomonas, Campylobacter, Chlamydia, Listeria oraz Mycobacterium.
Umiarkowaną wrażliwość wykazują pneumokoki oraz Enterococcus faecalis. Oporne na cyprofloksacynę są m.in. Corynebacterium, Bacteroides fragilis, Ureaplasma, Clostridium oraz Nocardia. Działanie leku wobec Treponema pallidum nie zostało dotąd w pełni poznane.
Substancją czynną jest mleczan cyprofloksacyny. Mechanizm działania polega na hamowaniu bakteryjnego enzymu – gyrazy DNA, co blokuje syntezę białek w komórkach drobnoustrojów. Działa to zarówno na bakterie namnażające się, jak i pozostające w stanie spoczynku, co zmniejsza ryzyko nawrotu zakażenia.
Do infuzji dożylnych substancja czynna uzupełniana jest o składniki pomocnicze: edetynian sodu, chlorek sodu oraz wodę do wstrzykiwań. Preparat dostępny jest w fiolkach 100 ml zawierających 200 mg mleczanu cyprofloksacyny. Występuje również w postaci tabletek doustnych oraz kropli do stosowania miejscowego (np. okulistycznych).
Pełne odpowiedniki leku to m.in.: Ciprolet, Ciprinol, Ciprobay, Quintor, Basigen, Ificipro, Medociprin i inne.
Zastosowanie cyprofloksacyny
Głównym wskazaniem do stosowania są choroby zapalne o podłożu bakteryjnym wywołane przez drobnoustroje wrażliwe na lek. Zakażenia mogą dotyczyć:
-
dróg oddechowych i narządów laryngologicznych,
-
nerek i układu moczowego,
-
układu rozrodczego (w tym chorób przenoszonych drogą płciową i zakażeń poporodowych),
-
skóry i błon śluzowych,
-
przewodu pokarmowego (od jamy ustnej),
-
układu kostno-stawowego.
Cyprofloksacyna stosowana jest również w leczeniu ciężkich zakażeń uogólnionych (sepsy, zapalenia otrzewnej) oraz u pacjentów z obniżoną odpornością, w tym otrzymujących leczenie immunosupresyjne.
Preferowaną metodą podania jest infuzja dożylna trwająca co najmniej 30 minut. Dawka jednorazowa wynosi 200–400 mg substancji czynnej. Standardowy schemat to 2 razy dziennie przez 1–2 tygodnie, jednak lekarz może dostosować dawkowanie i częstotliwość podania w zależności od stanu pacjenta i reakcji na leczenie.
Substancja czynna dobrze dystrybuuje się w organizmie – oprócz surowicy krwi gromadzi się w żółci, tkance mięśniowej, limfie, wydzielinie oskrzelowej, ślinie i łzach. Takie właściwości farmakokinetyczne zapewniają szerokie działanie przeciwbakteryjne. Stężenie mleczanu cyprofloksacyny w żółci jest kilkukrotnie wyższe niż w osoczu, natomiast w płynie mózgowo-rdzeniowym osiąga około 5% stężenia z krwi przy niezmienionych oponach mózgowych i do 37% przy ich zapaleniu.
Okres półtrwania wynosi 3–5 godzin, lecz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może się wydłużać. Około 50–70% leku wydalane jest z moczem, natomiast 15–30% z żółcią i przez jelita.




























